فصل نهم: در راه

هرميون درون اتاق راه ميرفت دلش شور ميزد. بالاخره صبرش تمام شد و به طرف رون كه خواب بود رفت و گفت: رون پاشو... رون تو رو خدا پاشو. رون سرش را بلند كرد و گفت: چيه؟ 2 ساعت تموم شد؟ هرميون گفت: اره. پاشو برو ببين هري داره چي كار ميكنه... پاشو ديگه. رون از روي تخت بلند شد و گفت: خوب به چه بهانه اي برم؟ هرميون گفت: برو چند دست لباس براي خودت بيار... برو ديگه رون. رون سر تكان داد و از اتاق خارج شد. وقت در اتاق خودش و هري را باز كرد هري را ديد كه بر روي تختي خوابيده بود و دهانش به طرز عجيبي باز بود و دستان و پاهايش به طور بدي خم شده بود. رون فكر كرد كه او حتما غرق خواب است و چند دست از لباسهايش را برداشت و به پايين رفت. هرميون كه هنوز نگران بود ناگهان به جلوي او امد و پرسيد: چي شد؟ داشت چي كار ميكرد؟ ناراحت يا عصباني نبود؟ رون سر تكان داد و گفت: خواب خواب بود. هرميون دستي به موهايش كشيد و گفت: حتما خودش رو به خواب زده. همينطوري هر يك ربع برو بهش سر بزن. من ميخوابم و 2 ساعت ديگه پا ميشم. هرميون رفت تا بخوابد. بالاخره صبح شد. هري وقتي اولين پرتوي خورشيد به درون اتاق تابيد مانند فنري از جا پريد و نشست. به اطراف نگاه كرد. رون توي تختش نبود. شايد هنوز عروسي ادامه داشت. بلند شد و به طرف اشپزخانه رفت. هيچكس درون ان نبود. هري خوشحال شد و چند عدد سيب برداشت. چند بطري نوشابه انجا بود. انها را هم برداشت به همراه يك مقدار نان و شكلات. سريع به اتاقش برگشت. هري اصلا به فينياس نايجلوس كه درون قابش نشسته بود توجهي نكرد و به طرف كيفش رفت. فينياس گفت: من دقيقا يادمه كه بهت گفتم داريم فرار ميكنيم. هري به حرف او توجهي نكرد و شروع كرد به جمع كردن وسايلش. فينياس ادامه داد: و من قشنگ يادمه كه بهت گفتم كه تو بايد تو اسليتيرين ميفتادي چون تو ترسو هستي و داري جون خودت رو نجات ميدي. هري ديگر نتوانست به حرفهاي او توجه نكند براي همين برگشت و گفت: من هم واضح يادمه كه بهت گفتم نميخوام جون خودمو نجات بدم. بعدشم مگه من چند وقت پيش بهت نگفتم خفه شو؟ پس حالا ديگه چي كار داري؟ فينياس پشت چشمي نازك كرد و گفت: تو واقعا بچه پر رويي هستي. چطور جرات ميكني با من اينطور حرف بزني؟ بعدم من برات يه پيغام دارم. هري دستش را به كمرش زد و گفت: تو قبلا از دامبلدور براي من پيغام مياوردي حالا از كي برام پيغام اوردي؟ نكنه از مگ گوناگول برام پيغام اوردي؟ فينياس از روي صندليش بلند شد و گفت: نه بازم از دامبلدور برات پيغام اوردم. اون فكر ميكنه كارهايي كه داري ميكني خطرناكه. هري با كنايه گفت: اهه...اهه! واي تو رو خدا منو به خنده ننداز. خوب مدير مدرسه اي كه مرده از توي قابش بازم داره دستور ميده؟ حالا اينا رو ول كن اگه اين پيغام از طرف دامبلدور يا هر كس ديگه اي بود برو بهش بگو كه هري پاتر هر كاري كه فكر كنه به صلاحشه انجام ميده. بعدم من اصلا وقت ندارم به صحبتهاي يك پيرمرد كه چند قرنه مرده گوش كنم و با دستاني باز و ابروهايي بالا انداخته به فينياس كه از خشم ميلرزيد نگاه كرد. فينياس كه ديگه نتوانست خود را نگه دارد هر چي از دهنش در امد به هري گفت. هري فقط ايستاده بود و لبخند غرور اميزي به لب داشت و گوش ميداد. وقتي صحبتهاي فينياس تمام شد هري گفت: همون!! ولي من توي خونم يه قاب فضول و بي ادب نميخوام. اگه دهنتو نبندي از همين پنجره ميندازمت بيرون. روشنه!؟ هري كيفش را به همراه چند دست رداي سياه و شنل نامرئي و جارويش برداشت و به طرف در رفت. هري هنوز دستگيره را نچرخانده بود كه فينياس با حالتي متعجب گفت: اما دامبلدور واقعا نگرانته! هري ديگر نتوانست تحمل كند و چوبدستيش را در اورد. تمام وجودش از خشم ميلرزيد. چشمهايش گرد شده بودو فينياس كه فهميد هري هر لحظه ممكن است بهش حمله كند از قاب بيرون رفت. هري ابروهايش را بالا انداخت و گفت: چه جذبه اي!! هري از اتاق بيرون رفت. او اول به اتاق جيني رفت. در را باز كرد. جيني ارام خوابيده بود. هري جاروي پرنده اش و نامه اي كه براي جيني نوشته بود كنار ديوار گذاشت و اهسته گفت: دوست دارم و از اتاق بيرون رفت. هنوز به در اصلي نرسيده بود كه صدايي گفت: هري تو چةجور دوستي هستي؟ ميخواي ما رو قال بذاري؟ هري سرش را برگرداند. هرميون و رون ناراحت به طرفش مي امدند. هري گفت: ببين هرميون... اما هرميون به ميان حرفش پريد و گفت: نه هري... تو گوش كن. ما ميخوايم باهات بيايم حتي اگه بميريم... افتخار ميكنيم كه در كنار تو و در راه مبارزه با ولدمورت مرديم. هري اشفته شد و گفت: من شما ها رو با خودم هيچ جا نميبرم. اگه ميخواين بميرين صد تا راه هست اما در كنار من نه. من ديگه نميخوام شاهد مرگ كسي باشم بعدشم من توي ليستي كه براي انتقام گرفتن از ولدمورت درست كردم شما ها جايي ندارين. شما ها خانواده دارين. كسي كه هميشه تنهاست منم. بچه ها بهتر برين دنبال زندگيتون و منو فراموش كنين و رويش را از هرميون برگرداند. اما هرميون دست او را گرفت و به طرف خود كشيد و گفت: ما نميتونيم تو رو فراموش كنيم. حد اقل من نميتونم. هري تو چي فكر ميكني؟ من با خيال راحت برم تو مدرسه بشينم؟ انگار نه انگار كه اتفاقي افتاده؟ هري من دوست دارم. من ميدونم تو زندگي منو نجات دادي. هري خودت گفتي اون نيروي محافظت فقط دور كسايي كه دوسشون داري ميگيره حالا اون دور من قرار گرفت يعني تو منو دوست داري. خوب منم دوست دارم. من اصلا دلم نميخواد هيچ بلايي سر تو يا رون بياد. منم ميخوام بيام. ميخوام اگر حتي قرار بميرم در كنار كساني كه دوسشون دارم بميرم. پدر و مادرم هم ميدونن كه اين موضوع براي من خيلي مهمه. من به اونا گفتم شايد بميرم. رون گفت: بچه ها بس كنين. كسي قرار نيست بميره. بعدشم هري تو فكر كن ما با هم چي كار كرديم؟ مثلا سال اول يادت مياد كه ما هنوز هيچ جادويي به اون صورت بلد نبوديم؟ اما تونستيم از اون مراحل بگذريم و تو سنگ جادو رو نجات دادي. يادته؟ هري سر تكان داد و گفت: اما اين فرق ميكنه. ما با طلسمهاي ولدمورت و مرگ خوارانش و هور كراكسهايش و موجوداتي كه ادم با ديدنشون از ترس ميميره طرفيم اما اونا فقط چند تا طلسم ساده مگ گوناگول و دامبلدور بودند. هرميون گفت: هري اما يادت باشه به جز ما و كوييرل هيچ كس ديگه اي نتونست تا اونجا بياد. هري ما باهات ميايم. هري ديگر نميدانست چه بگويد فقط ارام سر تكان ميداد و به چهره منتظر ان دو نگاه ميكرد. بالاخره گفت: باشه... هر كاري دلتون ميخواد بكنين فقط مراقب باشين. هرميون خوشحال شد و گفت: حالا ميخواي چطوري بري؟ هري گفت: خوب من فكر كردم غيب و ظاهر شيم. اما هرميون گفت: نميشه. كسي كه ميخواد غيب و ظاهر بشه بايد تصوير روشني از جايي كه ميخواد بره تو ذهنش داشته باشه اما از اون خونه تو هيچي يادت نمياد. يادت مياد؟ هري به نقطه اي خيره شد و گفت: فقط يه خونه قديمي و هيچي. هرميون با ناراحتي گفت: اين به درد نميخوره. رون برو اون نقشه رو بيار. رون به كناري رفت و با نقشه بزرگي برگشت. هرميون ان را گرفت و روي زمين پهن كرد و گفت: خوب اين دره گودريك. حالا هيچ كدوم از شما ها تا حالا اطراف اينجا رفته؟ مثلا دهكده هاي اطرافش مثل ايسلند يا اودو يا اين پلنك هم خوبه. هري گفت: رو من حساب نكنين. رون با كشيدن دستي روي نقشه گفت: من فكر ميكنم يك بار رفتم اين اودو كه اينجاست. هرميون گفت: خوب رون اونجا چه شكلي بود؟ رون با حالت متفكرانه اي گفت: جاي واقعا سبزي بود. يه رود اب بزرگ داشت كه توش پر از تخم قورباغه بود. خونه هاي خيلي بزرگي داشت يادمه يك مجسمه اژدر هم وسط اون منطقه بود. هرميون با خوشحالي گفت: خوبه... هري حرفهاي رون رو شنيدي؟ حالا اونجا ميتوني ظاهر بشي. هري با ناراحتي گفت: من نميدونم... هرميون گفت: اشكالي نداره بيا دست منو بگير. هري به طرف هرميون رفت و دست چپ او را گرفت. به اطراف اتاق نگاه كرد و با خود گفت: اما باز هم اينجا رو ميبينم. ناگهان حسي تمام وجودش را پر كرد. سرش گيج ميرفت براي همين چشمهايش را بست تا اينكه پاهايش به زمين خورد. چشمهايش را ارام باز كرد. هرميون هنوز چشمهايش بسته بود. هري او را تكان داد و او چشمهايش را باز كرد. هرميون به اطراف نگاه كرد و با خوشحالي هري را بغل كرد و گفت: ما موفق شديم هري! هري كه سعي داشت هرميون را از خود جدا كند گفت: مگه قرار بود تو موفق نشي؟ هرميون هري را رها كرد و به طرف رون رفت. هري گفت: خوب بچه ها بهتر ديگه راه بيفتيم... بياين بريم و كيفش را از روي زمين برداشت.......... ساعتها ميگذشت و خانم ويزلي دنبال هري و رون و هرميون بود: هري رون هرميون؟ كجايين؟ بچه ها صبحانه! شما كجايين؟ او به اتاق جيني رفت و در را باز كرد و گفت: جيني هري اينجا نيست؟ جيني با لبخندي گفت: نه هري شبا پيش من نميخوابه. خانم ويزلي كه انگار فقط نه را شنيده بود گفت: خوب حالا اونا رو پيدا ميكنيم. بيا پايين صبحانتو بخور چون ديگه ميخوام جمعش كنم. جيني سر تكان داد و خانم ويزلي از در خارج شد. جيني بلند شد كه لباس بپوشد اما ناگهان چشمش به جاروي كنار اينه افتاد كه روي ان نامه اي قرار داشت. جيني ارام گفت: جاروي هري!. سريع جلو رفت و جارو را از روي زمين برداشت. نامه اي از روي ان افتاد. جيني به ان توجه نكرد فقط اهسته گفت: اين اذرخش هريه و با نگراني به اطراف نگاه كرد. وقتي چشمش به نامه روي زمين افتاد سريع خم شد و نامه را برداشت. ان را باز كرد. وقتي چشمش به دست خط هري افتاد ناخواسته اشك در چشمانش حلقه زد. شروع به خواندن كرد:

جيني عزيزم مرا ببخش كه مجبورم برم. منو ببخش اگه اين چند روز كه باهات بودم خيلي ناراحتت كردم. مرا ببخش كه دوباره دارم ميرم و اين بار ديگه براي هميشه ميرم. منو ببخش كه نميتونم تو خاطر تو بمونم اما جيني عزيز تو ميتوني بدون من زندگي راحتي داشته باشي. من نميخوام تو به خاطر من ناراحت بشي. جيني چيزي كه ميخوام بهت بگم برام خيلي سخته اما بايد بگم كه جيني منو فراموش كن... فراموش كن كه روزي پسري به نام هري پاتر لبهاي گرم تو را بوسيد. دوست دارم. و خيلي دوست داشتم براي اخرين بار تو را ببوسم..... هري

نامه از دست جيني افتاد حالا ديگه داشت واقعا گريه ميكرد. صورتش خيس شده بود اما بعد با دلخوري به خودش گفت: اره مطمئن باش منم ولت ميكنم ميرم. من براي به دست اوردن تو به اندازه موهاي سرم مصيبت كشيدم. جيني با صداي بلندي گفت: فرد جرج شما دو تا كجايين؟ ناگهان صداي پتي امد و فرد و جرج در حالي كه لبخند پليدي داشتند ظاهر شدند. ان دو با همان لبخند گفتند: چيه؟ خواهر كوچولو؟ جيني با حالتي عصبي گفت: اين رو ببين و نامه هري را به فرد داد. فرد ان را خواند و با چهره اي شيطاني گفت: خوب اين به تو چه ربطي داره؟ جرج محكم به پاي او زد و گفت: منظور فرد اينه كه چه ربطي به ما داره؟ جيني در حالي كه دستانش را در هوا تكان ميداد و گفت: يعني چي چه ربطي به ما داره؟ من ميخوام برم پيش هري و شما ها هم بايد كمكم كنين. نكنه ميخواين هري بره بميره؟ فرد به عقب رفت و گفت: چي داري ميگي جيني؟ ما هم براي هري نگرانيم اما اين كار خطرناكه. جيني اين كسي كه ما ميخوايم بريم باهاش بجنگيم اسمشونبره! نه هري و دين يا پسراي ديگه! جيني به طرفش رفت و در حالي كه چشمانش گرد شده بود گفت: ديگه اين حرفو نزن. شما ميخواين هري براي ما بميره و ما اصلا اعتنا نكنيم. هي دو نفر ديگه هم با هري هستند. رون و هرميون باهاش رفتند. چرا من نرم؟ جرج ابروهايش را بالا انداخت و گفت: منظورت ما بود ديگه؟ جيني به او نگاه كرد و گفت: شما ها كه گفتين براتون مهم نيست هري بميره! حالا چي شده؟ جرج سر تكان داد و گفت: جيني تو بد گرفتي. به همون اندازه اي كه تو براي هري نگراني ما هم براش نگرانيم. فقط ميخواستيم بهت بگيم كه اون خيلي عوض شده. هري رو ميگم. وقتي تو عروسيه بيل و فلور ديدمش فهميدم اون رفتارش عين هميشه نبود. يه ذره خشك و بي حس رفتار ميكرد. حالا هم من فكر نميكنم وقتي برات نوشته دنبالش نري ولي تو بري دنبالش اون خوشحال بشه. جيني به بيرون نگاه كرد و با حالتي رسمي گفت: من اين هري رو بيشتر دوست دارم و هر كاري هم بشه براش ميكنم. حالا شما دو تا ميخواين با من بياين يا من بايد تنها برم؟ فرد به جرج نگاه كرد و با حالت خشني گفت: باشه ما هم باهات ميايم اما هر چي شد تو مقصري. جرج بيا بريم وسايلمون رو جمع كنيم. اينطوري كه پيداست بايد وسايلي رو كه ميشه باهاش ادما رو پيدا كرد هم ببريم. بدو جرج... مثل يك درخت اونجا واينستا و از در خارج شد. جرج به جيني چشمكي زد و به دنبال فرد خارج شد. جيني نفس راحتي كشيد و به طرف كيفش رفت و چند تا ردا برداشت و درون ان گذاشت چند تا ساندويچ هم كه با جادو ظاهر كرده بود برداشت. بعد يك چاقو كه خيلي تيز بود برداشت ولي هنوز ان را داخل كيف نذاشته بود كه فكري به سرش زد. چاقو را به طرف دستش برد. ميخواست دستش را ببرد اما هر چقدربه روي پوستش ميكشيد اثري از زخم نبود. بالاخره با نگراني چاقو را بالا برد و به دستش زد. خون از دستش فواره ميزد اما بعد از چند ثانيه خون بند امد و زخم ناپديد شد........................... هري دستش را تكان ميداد و با صداي بلنيد بد و بيراه ميگفت. هرميون به طرفش رفت و گفت: چي شده هري؟ هري گفت: دستم ميسوزه... هرميون دست او را گرفت و گفت: بذار ببينم. يك ذره قرمز شده. واي هري داره خون مياد. اين چرا اينطوري ميشه؟ واي خونش زياد شد! الان درستش ميكنم و چوبدستيش را به طرف دست هري گرفتو فوري خونش بند امد و زخم ناپديد شد. هرميون گفت: شايد دستت به چيزي خورده. رون سر تكان داد و در حالي كه هنوز به دست هري نگاه ميكرد گفت: نه اون اول قرمز شد و شروع كرد به يك ذره خون اومدن. اما بعد ديدي چطوري فواره ميزد؟ هري دستش را از درون دست هرميون بيرون كشيد و كيفش را برداشت و گفت: بهتر ديگه راه بيفتيم. وقت نداريم كه تلف كنيم. هرميون ممنون. من نقشه رو بر ميدارم و شروع كرد به راه رفتن. رون و هرميون به هم نگاه كردن و بعد دنبالش رفتند. هري سرش روي نقشه بود و هر چند دقيقه اي يك بار به جلويش نگاه ميكرد. رون به ارامي به هرميون ميگفت: نميتونه يه ذره اروم تر بره؟ دارم از پا درد ميميرم! هرميون گفت: هيششششش... اگه اينطوري حرف بزني ناراحت ميشه. مگر نميبيني چقدر زود رنج شده؟ رون با ناراحتي گفت: اخه هرميون... هرميون گفت: هيچي نگو ديگه... هري ايستاد و با ناراحتي هوا را از بيني اش خارج كرد و برگشت و با لبخندي گفت: خسته شدين؟ هرميون سرخ شد و رون سرش را پايين انداخت و هري با خنده كوتاهي گفت: پس خسته شدين!؟حالا بايد يه جايي رو پيدا كنيم كه بشه استراحت كرد و برگشت و به اطراف نگاه كرد. رون به ارامي گفت: هري چرا از اون زنجيرت استفاده نميكني؟ هري برگشت و به رون نگاه كرد و نا خود اگاه دستش به طرف زنجير خورشيد رفت و گفت: از اين استفاده كنم؟ خوب نميدونم اما امتحانش ضرر نداره و بعد به ارامي گفت: نيروي طلايي. نوري درخشان همه جا را پر كرد و هري دستش را روي چشمش گذاشت و بعد همه جا مثل اولش شد اما زن زيبايي جلوي هري ايستاده بود و با خوشحالي لبخند ميزد. هري از نگاه هاي ان زن شرمش گرفت وبه او اخمي كرد و با لحن خشكي گفت: صداتون كردم كه ازتون يه چيزي بخوام. زن تعظيمي كرد و گفت: هر چي بخواين سرورم. هري با همان لحن گفت: فكر كنم بك بار ديگه هم بهتون گفتم كه من سرور كسي نيستم س لطفا به من سرور نگين. من از شما يك خونه خوب و راحت ميخوام كه حداقل 3 تا اتاق خواب داشته باشه. 2 تا پسرونه و يك دخترونه. ويك چيز ديگه... نميخوام كساني كه دشمن هستند اونو ببينن. فقط افرادي كه دوست هستند اونو ببينن. خوب من منتظرم. زن به اطراف نگاه كرد و به بالاي تنها درختي كه انجا بود اشاره كرد. هري هرميون و رون به بالاي درخت نگاه كردند. هري براي چند لحظه فكر كرد قصر پرتو بالاي ان درخت است اما بعد از چند ثانيه كه با دقت بيشتري نگاه كرد فهميد كه از قصر پرتو هم زيبا تر و جذاب تره. رون در حالي كه به خانه نگاه ميكرد گفت: بهتره بريم بالا. چطوري بريم؟ هري به ان زن نگاه كرد و گفت: ما جوري بايد بريم اون بالا؟ زن به شاخه هاي درخت اشاره كرد و ناگهان شاخه هاي بلند درخت جلوي پاي هري فرود امد. هري به ان نگاه كرد بعد به ارامي دستش را روي شاخه گذاشت. او هري را ارام بالا ميبرد. هرميون و رون پايين پاي هري داد ميزدند. هري بلند گفت: يك كاري كن اونا هم بيان بالا وبعدچند شاخه به طرف رون و هرميون رفتند. بالاخره هري به بالاي درخت رسيد و بعد از چند ثانيه هرميون و رون هم در كنارش حاضر شدند. رون هنوز به شاخه هاي درخت نگاه ميكرد و با لبخندي گفت: چه حالي داد. هري ارام به طرف در خانه رفت و با ارامش ان را باز كرد. همانجا متوقف شد. به اطراف نگاه كرد و بعد از چند لحظه ابروهايش را در هم كشيد و گفت: بياين تو. ان خانه هيچ تاثيري روي هري نگذاشته بود اما هرميون و رون ميخكوب شده بودند. هري به ان دو نگاه كرد و جلو رفت دست هر دو را گرفت و گفت: بياين تو ديگه. هري وقتي ان دو را به داخل اورد گفت: من خيلي خسته ام. ميرم يه جايي پيدا كنم بخوابم. حالا مثل خونه نديده ها نگاه نكنين.اوه راستي بايد يك كاري كنم. هري دوباره به زنجيرش گفت: نيروي طلايي و دوباره ان زن پديدار گشت. هري بدون هيچ چيزي گفت: ميخوام هر كاري و هر چيزي كه اونا خواستن براشون انجام بدي. زن به رون و هرميون نگاه كرد. زن به رون و هرميون نگاه كرد. او طوري نگاه ميكرد كه انگاراصلا متوجه انها نشده بود بعد به ان دو تعظيم كرد. هرميون از خانه چشم برداشت و به زن نگاه كرد و بعد به هري گفت: ممنون. هري سر تكان داد و گفت: خواهش ميكنم. بچه ها زياد نميمونيم پس اگه ميخواين برين يه چيزي بخورين و بخوابين. هرميون با نگراني گفت: پس تو چي؟ هري گفت: اگه گرسنم شد ميام و يه چيزي ميخورم... فعلا. هري به طرف اتاق رفت. رون داشت به اطراف نگاه ميكرد كه چشمش به ان زن افتاد و گفت: تو ميتوني براي ما غذا بياري؟ من خيلي گرسنه ام. زن سر تكان داد و به اتاقي اشاره كرد. رون دست هرميون را گرفت و به طرف اتاق برد. در را باز كرد و انواع و اقسام غذاهايي كه رون و هرميون تا بحال نخورده بودند در انجا بود. از گوشت خوك گرفته تا گوشتهايي كه كش مي امد و مانند ادامس در دهان جويده ميشد. رون محو غذاها شده بود. بعد با خنده بلندي گفت: ممنون... بيا هرميون بخور. هرميون كمي براي خود غذا كشيد و به طرف ميزي رفت و مشغول خوردن شد.