سلام...

دوباره اومدم یکم وراجی کنم و برم چه کنیم دیگه... ما هم وراج افریده شدیم!

خلاصه که ما دو هفته اینجا تو خونه تنها بودیم... مامان و بابا و خواهرم رفته بودن سفر و من نرفته بودم... اومدم دلتونو بسوزونم که بسیار بسیار بهم خوش گذشت البته یه جورایی حوصلم زیادی سر می رفت ولی در کل خوب بود...

جایی هم که واس رفتن نداشتیم که مجبور بودیم توخونه بمونیم... البته تنهای تنهام که نبودم دیگه... اینا من و تنها نمیذارن تو خونه... میگن خونه رو به اتیش میکشی تازه میگن یکی باس پیشت باشه که مواظبت باشه دیگه...  منم که بسیار بسیار مسئولیت سختی بودم  به عهده ی دختر عمم گذاشته شدم و هنوز که هنوزه بیچاره میترسه بلایی سرم بیاد اخه دو روز دیگه مونده تا مامانم اینا بیان...

حالا اینا رو ول کنید... اینقدر سفارش کردن وقتی رفتن... انگار بچه ۲ ساله دارن میذارن تنها تو خونه!

البته بابام که میگفت یه ذره از بچه ۲ ساله هم پر مسئولیت تری اخه من چه گناهی کردم؟ 

نکته ی جالب اینه که من به هیچ کدوم از سفارشاشون نسبتا عمل نکردم به نظر شما اگه اینا میدونستن که من اینقدر حرف گوش کنم این همه سفارش میکردن؟ معلومه که نه... کلی خسته شدن اخه!!!

دیگه بگم که فیلمی بود... و من هم بسیار بسیار نقشمو قشنگ ایفا کردم...

حالام که دارن بر میگردن... ای بابا... باز روز از نو روزی از نو! دلمم که ماشالله اصن تنگ نشده... نمیدونم چرا بسکه بهم خوش گذشته!

مسئله ی مهمتر اینه که بنده از دوشنبه باس با فرم پیش دانشگاهیا() برم مدرسه دلم خیلی تنگ شده ها... ولی از اینکه بزرگتر شدم یه سال، ناراحتم! درسامونم سخت شده(نه که منم خیلی درس خون... هر کی ندونه خودم میدونم که میرم مدرسه واس چی)

اینا رو گفتم که بگم تابستون نداشتم امسال... همش ۲۰ روز بود که خیلی زود گذشت... خیلی خیلی زودتر از اونیکه فکرشو میکردم... بعضی شباش خیلی زود گذشت... خیلی خیلی زودتر از اونیکه میخواستم ولی حالا میبینم که خیلی بد شد... تا اخر عمرمم دیگه نمیتونم حتی یه لحظه حس این چند روزو داشته باشم...

به قول معروف نوستالوژیک بود همینجا بگم که بنده در قبال این کلمات هیچ مسئولیتیو عهده دار نمیشم... اینا یه سری کلماتن که من معنیشونو تا حدودی نمیدونم و دوس دارم همینطوری به کار ببرم... فقط همین!

تازه... هوامو باس خیلی میداشتینا! من اینجا تنها بودم... بدون خونواده... من هدیه ی الهیم... امانتم دست شما... دختر تنها، هدیه ی خوب خدا... اینا حرفایی بود که من تو این ۲ هفته به وفور تکرار کردم تا بقیه هوامو داشته باشن

خلاصه که گذشت و چه خوش گذشت...! با تمام حوصله سر رفتناش... عصبانی بودناش... عذاب کشیدناش... حرص خوردناش از دست بقیه...  همه و همه قشنگ بود واسم چون یه چیز خیلی جالب داشتم که ازش لذت ببرم... با اینکه کم داشتمش...!

از همه ی دوستای خوبم که نظر دادن ممنونم 

راستی بچه ها بیاید دوباره بر گردیم... هممون...!

بدرود